masallar susunca
ağıtlar patlayacak sevgili
durma, anlat
“bir varmış, bir yokmuş”
 
***
utansak
kabuk tutacaktı belki yaralarımız
ar damarlarımız çatlamasaydı eğer

***
 
tuvaline kan sıçramış hayatın
soluk maviler bile yok
ötesi
mor yalnızlık sızısı
o sızı, tanıdın mı
yitirmişliğin
pişmanlığın belki de
kim bilir