masallar susunca

ağıtlar patlayacak sevgili

durma, anlat

“bir varmış, bir yokmuş”

***

utansak

kabuk tutacaktı belki yaralarımız

ar damarlarımız çatlamasaydı eğer ***

tuvaline kan sıçramış hayatın soluk maviler bile yok ötesi mor yalnızlık sızısı o sızı, tanıdın mı yitirmişliğin pişmanlığın belki de kim bilir